اما چه بخوای زندگی کنی و چه نخوای باید زندگی کنی....

زندگی یعنی حس با تو بودن ..

زندگی یعنی زیر باران رفتن ...

عشق را به تصویر کشیدن...

دنیا را به نظاره گذاشتن...

رنگ عاشقی را به تصویر کشیدن..

زندگی یعنی بوییدن گلهای نرگس در فضای اتاق..

زندگی یعنی احساس امن بودن خانه برایم..

زندگی یعنی گفتن دوستت دارم به برادرم...

زندگی یعنی بوسیدن چهره ی زیبای برادرانم..

ای کاش من با خانواده تکمیل بودم تا برای همیشه در کنار آنها میماندم...

کاش تا همیشه گرمی دستان پدرو مادرم را داشتم

کاش همیشه نفسهای پدر و مادرم در هوای زندگیم نقش داشت ...

کاش تا همیشه وقتی آغوش گرم پدر و مادر و برادرم را میخواستم در کنارم بودند...

کاش سکون من معنای رفتن داشت..

کاش که کاش های من واقعیت داشت ...

کاش رنگ لحظه هایم تا همیشه خدا بماند...

کاش زبانم تا همیشه بر ذکر خدا باقی بماند...

کاش همیشه باران میبارید....همیشه ابرها بودند....همیشه گاهی برف میبارید....

کاش که مهدی بیاید...دلم به دلش گره بخورد...

کاش تا همیشه آرزو بمانم......

من همیشه در انتظارم......

کی میفهمه درد دلم کی میفهمه چی میکشم ؟؟؟؟کاشکی همه چیز به همین دوکلمه بود:تموم شد

خدایا تو را به بزرگیت قسم عمرمو کوتاه کن.......

خیلی سخته....................

اما خداحافظ...................شاید برای همیشه آرزو داره باهات خداحافظی میکنه!!!!!!!

خدانگهدار ............بدون که تا همیشه تو فکرمی........

                      میدونی که تا صبح گریه میکنم ....

                هیچ حرفی به جز گریه ندارم ......

                                اشک....         

گریه هام تمومی ندارن.....

خوشا به سعادت اونایی که میلاد امام رضا تو مشهد تو صحن آقا هستند...هر کی میره منو از دعای خیرش فراموش نکنه سلام منم به امام رضا برسونه از طرف من بگه آقا شرمنده ام روسیاهم .....

امیدوارم حداقل یکی از اونایی که به این وبلاگ سر میزنند این سفر نصیبشون بشه از ته قلبم دعا میکنم براشون

دلم برای اشک ریختن تنگ شده اما سکوت و بغض داره منو خفه میکنه.....

میلاد امام رضا و اشک / گریه؟؟؟؟؟؟؟....

التماس دعا...

سلام ...

یه روز بارونی ...یه جای خوب ...یه عالمه شیطنت ....موشای آب کشیده....سر و صدا و توپ بازی...

به بهونه ی جشنواره دوره هم جمع شدن خیلی خوش گذشت...

اینم رفت تو خاطره های روزهای خوب.....

دست همه ی بچه ها درد نکنه....

شایدم پرواز!!!

اما وقتی در دریای اندیشه های شبانه و روزم به این موضوعات فکر میکنم درمیابم که عشق همان دریایی است که از آن پرواز میکنی و تا اوج آسمان بالا میروی...

عشق پاک ..عشق خدا....

خدای مهربون من چه کرده ام ...انسانها با خوشتن چه میکنند....طی طریق من تو را تنها گئاشتم یا تو مرا؟؟؟!!!!

من نمیدانم من خویشتن را تنها گذاشته ام یا خویشتن مرا من تنهای تنها اکنون با خدای خویش ...اما نمیدانم خدایم صدای مرا از لابلای این همه بنده های خوبش خواهد شنید؟؟؟؟

خدایا مگر بدان عاشق نمی شوند...

من دوست دارم باز گردم به آن زمانی که عشق خدا را با تک تک سلولهای وجودم احساس می کردم...

نمیدانم قرار است قیامتی را که همیشه احساس کرده ام و هم از آن ترس داشته ام چگونه پاسخگو خواهم بود..نمی دانم چه باید بکنم...

اما آرامشی دارم از جنس سکوت..................

سکوتی دارم از جنس غم...........................

غمی دارم از جنس اشک..........................

اشکی دارم از جنس آه........................

آهی دارم از جنس آتش.......................

آتشی در درونم شعله ور است که دست و پایم را بسته است....

خدای من دوستت دارم...

من برای بهترین مولا و سرورم امام خوبی ها و مهربانیها نمی دانم چه باید بنویسم...اما کسی از من خواست من نیز دل به دریا می زنم....

ای غریب الغربا....علی ابن موسی الرضا(ع) همونی که وقتی شبها می خوابم تک تک خوابهام رنگ حرم تورو می ده ....آقا جون وقتی خبر از سفر مشهد میاد خودمو گم می کنم ...نه من بلکه همه در تب و تاب تدارک سفر میشن و هر کسی با هر سختی و مشکلی اگه از سمت تو مهر امضاش خورده بشه با یه ساک راهی حریم کبریایی , همون حریم آشنا همونی که تو مسیرش خیلی هامون از بس شعرای اقا رو می خونیم صدامون دیگه در نمیاد....آقا به خدا بهترین لحظه های زندگی هموناست همونایی که وقتی از شیشه اتوبوس به بیرون نگاه می کنی جز آسمون و کویر و خودت و خدا و تنهایی و دل پر از حرف با آقات هیچی نمی بینی!!!!.....

وقتی وارد مشهد میشی از دلتنگی و شوق فقط گیج دور و برتو نگاه می کنی تا گنبد قشنگه آقا رو ببینی.....

وقتی آماده میشی واسه رفتن به حرموای دلم داره پر میزنه واسه بهشته رو زمینت آقا....

جلوی در حریمت آقا زانوهام شل میشه از خجالت نمیتونم سرمو بالا بگیرم....اشک امون آدمو میگیره....

یعنی تو میپذیری زائر گنهکارتو........الهی العفو....

دیگه نمی دونم از بهشت چی باید بگم.......فقط میدونم دلها پر میزنه.....

آقا تو را به حق بزرگیت دوباره شرایط اومدن و جور کن.....

همه ی عاشقاتو دعوت کن.....

من در عشق تو غرقم....گیجم......

حرف دلمو نمیتونم بنویسم....

یا امام رضا دوستت دارم.....

ببخشید این عکس مال میلاد امام رضاست اما از زیبایی این عکس نتونستم بگذرم...

 نمی دانم که هوا ابری و بارانیست یا که این دل تنگ و بی قراره من!!!

دل اسیر سرنوشته!!!

خسته شدم خداااااااااااااااا......

دوست دارم بر گردم به یکسال قبل شاید مسیر بهتری را طی می کردم اما چه حیف که هیچ نمی توانم انجام دهم !!جز آن که خدا برایم رقم زده و اعمال خودم...

اللهم عجل لولیک الفرج...

الهی العفو....

دلم بد جور هوای مشهد الرضا کرده!!